Ang Mahiwagang Takuri Day 2-3

Nag-alarm ako ng 630..bumangon lumabas ng kwarto para tignan kung maganda ang panahon sa labas.. Yes.. maaraw! Kinulit kong gisingin si hubberz para makapasyal kami. Si Coca at Cola tulog na tulog pa kaya hindi na namin inistorbo.. Rest day rin kasi nila, kaya dapat lang hayaan namin silang makapahinga.

Naalala namin na may baon kaming 4 na cup noodles, pero wala kaming pagkukunan ng mainit na tubig. So tanong kami kay manang, na naghahanda ng pagkain ng ibang guests.. Sabi nya kung gusto namin, ipag-iinit nya kami ng tubig para sa noodles, pero may bayad. Para na lang makapag-almusal kami, pumayag rin kami ni hubberz.

Lakad kami sa beach, ang daming mamang naka-abang, nag-aalok ng banca ride sa kung sang island. May nagvivideoke narin sa gilid ng resort, syet what a way to start the day. Matapos makatanggi ng ilang ulit sa mga nag-aalok at nagtitinda, picture taking na.

Pagkabalik namin ng cottage, andun na ang Mahiwagang Takuri. Nang tinanong ni hubberz kung magkano ung pagpainit ng tubig, 30pesos daw. Anak ng Tokwa, trenta pesos para sa pag-init ng tubig. Parang kahapon lang, binebentahan rin kami ng 6pesos para sa isang pares ng kutsara at tinidor!

Nagising na si Coca at Cola, inaya na namin sila kumain ng noodles na may gintong mainit na tubig. Buti narin lang nagkasya ang tubig sa apat na noodles. Matapos kumain, swimming time!!! Nakapag-bilad rin sa wakas!!

Medyo may tan na kaming lahat.. medyo gutom narin dahil inabot na ng tanghali.. kaya si Manager Coca tumawag sa Greenwich-lemery para magpadeliver ng pagkain. Umorder na kami ng katakot-takot na pagkain, para pati sa hapunan, hindi na kami magugutom. Piesta kami nung tanghali.

Dahil nabusog na at inantok narin sa kaka-swimming. Nag-siesta kami. Gising ng hapon, para magsetup ulit ng Round 2 ng inuman sessions. Ang saya, dahil kumpletos recados na ang pulutan!!

Maaga rin natapos ang Round 2 dahil inalala namin na may pasok pa kinabukasan si Cola.. at kailangan naming umalis rin ng maaga. Ang kinahinatnan, nahiga kami ng maaga, pero hindi rin kami makatulog!

Kinabukasan akala namin, tapos na ang escapade dahil nagliligpit na kami at magsosoli pa ng mga bote sa 7-11. Enter tricycle driver #4, ang pinaka-kupal sa lahat. Natagalan kami sa gilid ng kalsada dahil naubusan raw sya ng gas. mga 15mins rin ang tinagal ng pagtakbo nya sa gas station. Pagdating namin ng syudad, at nagbayad ng 100, aba, tumingin sa malayo na para bang sakto lang ang ibinayad namin. (20pesos ang isa) Kaya kailangan pa magtaray ni Cola para hingin ang sukli kay kupal.

Nagmeryenda muna kami sa 7-11 bago tuluyang pumunta ng terminal ng van. Napag-alaman namin na may mas mabilis pala na route pabalik ng manila, via tagaytay. Sakay ulit ng tricycle, dahil malayo rin daw ang terminal na to. Si tricycle driver #5 ang pinakamabait. Binigyan nya kami ng tip kung saang terminal ang mas mabilis ang byahe pabalik ng Buendia. Kaya binigyan sha ng 20tip ni hubberz..galante talaga.

Halos wala pang tatlong oras ang naging byahe namin pabalik ng manila.. nakakatuwa rin ang byahe dahil ang daming mga cartoon characters sa paligid namin habang nasa van.

Sana makapag-escapade ulit kami ng ganito, sa susunod, magdadala na tayo ng de-kuryenteng takuri.

Ang Mahiwagang Takuri Day 1

Kasama ang aking hubberz at dalawang matalik na kaibigan, tinahak namin ang isang mini-summer-escapade sa Lemery, Batangas. Wala kaming sasakyan, wala kaming tour guide, wala rin kaming mapa. Alam lang namin, kung saan sasakay ng bus at dapat sa Lemery kami bababa.

Medyo may kamalasan ang simula ng araw namin ni hubberz.. dahil akala namin malapit sa ibang terminal ng bus ang Jam, binaba kami ng driver sa may Aurora Blvd.. hindi namin akalain na ilang kilometro na pala ang nakakalipas, nadaanan na namin ang station ng Jam malapit sa Timog. Palagay ko, nakabawas na ako ng 5pounds sa paglalakad at akyat-baba ng overpass (sa aurora at sa may nepa q). Mas kawawa nga lang si hubberz dahil may baon kaming grocery at dala rin nya ang mas malaking bag na laman lahat ng damit namin.

Pagdating sa terminal, mukha na kaming gusgusin, at naghihintay na si Coca at Cola (not their real names) ng halos isang oras. Buti na lang at hindi pa naman napupuno ang bus na byahen Lemery kaya nakapili pa rin kami ng ok na pwesto. Pagdating sa bus, maayos naman ang lahat, malamig naman, malinis, hindi gaanong maingay, may tv. Yun nga lang, may mama sa harap namin na lingon ng lingon sa kasama naming si Cola. Akala ko nung una baka may karamdaman lang sa leeg kaya hindi mapigilang lumingon, kaso simpleng wierdo lang pala tong kolokoy na to. Sa halos 5 oras na byahe lingon lang sha ng lingon, pinagisipan na naming abutan rin ng baon naming pringles, baka kasi nagugutom lang.. o baka gusto lang humingi ng autograph kay Cola.

Matapos ang ilang oras sa byahe, hindi mapakali si hubberz dahil baka raw lumampas kami ng Lemery. Nag-aabang kami ng mga signboard sa labas, pati ang pagsigaw ng konduktor ng lugar para masigurado na nasa batangas pa kami.Parang halos lahat na ng sikat na parte ng batangas nadaanan namin, Lipa, Tanauan, Taal (ang ganda pala dun!)

Yun pala, Lemery talaga ang last stop ng bus.

Pagbaba sa “town Proper” ng Lemery, nagtext ang taga-resort, sasakay raw kami ng tricycle. So sakay kaming apat at medyo malayo-layo rin pala ang barangay na yun sa syudad. Pagdating sa resort, hindi naman kami nadisappoint. Malinis ang paligid, may malaking gate, may gwardya at mukang maaayos ang mga building. Si tricycle driver #1, humihingi pala ng abono sa resort, dahil hinatid raw kami dun. Nagbakasakaling makaloko. Pagkabayad ko ng renta namin, tsaka lang namin napag-tanto lahat ng hindi namin napaghandaan para sa escapade na to. Wala kaming…

Yelo, Asin, Uling, Pangsindi ng Uling, Tubig-panginom, kubyertos, Tuna-pulutan, skyflakes+pulutan, at ang pinakamahalaga sa lahat.. BEER.

Kaya nagdesisyon ang lahat na matapos mag-ayos ng gamit sa kwarto at maglakad saglit sa kalapit na beach, babalik kami sa “town proper” para mamili. Pagsakay ng tricycle #2, medyo weirdo ang driver, feeling close. Lahat gustong malaman, san kami pupunta matapos sa grocery/7-11, ano bibilhin namin etc. Nung una, kung saan-saan pa nya gusto dumaan, dadalhin daw kami sa palengke..wehhhh.. kala mo samin turista?! Nakarating rin kami sa 7-11, namili ng onti, tapos kumain sa red ribbon ng late lunch tapos binalikan namin ang isang case ng BEER at Yelo.

Masayang-Masaya kaming bumalik ng resort.. at sinwerte rin kay tricycle driver #3 dahil tahimik lang nya kaming hinatid pabalik. Inayos muna ang mga nabili.. at nag-ihaw na ng baong barbeque pang-pulutan/hapunan. Nakakatuwa dahil ang galing mag-ihaw ni hubberz, may art pala ang pag-iihaw. Kami naki-paypay lang at onting ikot ng bbq habang nagtsitsismisan. Nang maluto ang bbq, nagnyt swimming kami sa pool. Naunang gininaw si hubberz dahil sha ang pinakasexy sa aming apat. Habang nagpapatuyo, nagsimula narin kaming uminom at upakan ang bbq. Kwento-kwento! Naunang natulog si hubberz dahil hindi nakabawi ng tulog sa byahe.. kakahintay dumating ng Lemery. Ininom narin naming tatlo ang kalahating bote ng Cuervo Clasico (colorless-tequila!). Tamang tama lang ang inom para sa unang gabi! Saktong 12AM, lyts out na! para makapagswimming ng maaga sa beach!

Ikaw ba Talaga Yan?

When can you truly say that.. THIS is THE REAL ME?

Kailan mo ba pwedeng sabihin na ITO TALAGA AKO.. walang tinatago, hindi nagpapanggap para matanggap ng iba.. siguro nga hindi mo naman pwede talagang ipagyabang na kahit isang beses sa buong buhay mo, hindi ka nag-iba ng reaksyon, nag-iba ng sinabi, tinext, sinulat, ginawa para makibagay sa mga iba’t ibang pangyayari..

May manipis nga bang linya ang pakikibagay.. at pagpapanggap. Ang tanong ano lang ba ang kailangan mo para hindi ka mapilitan na magpanggap?

Ang Sosyalang Pansitan

Matapos ang ilang taon na dinadaan-daanan ko lang ang restaurant na ito sa Festival pag pupunta ng ATM, pumayag rin ang nanay ko na kumain kami sa The Old Spaghetti House..

Paligid: Maliit lang ang pwesto nila sa Festival Mall, pero cute nasa sulok at nasa tabi ng optical shop (weird). Ang gaganda ng mga display, maganda ang ambience, hindi YESFM ang sounds, walang maingay na jologs, madalas nagiinglesan ang mga tao.. Kami na yata ang mukhang naliligaw dahil maingay talaga kaming kumain ng pamilya ko kahit sa labas pa ng bahay..

Background: Mataas ang standards namin ng kapatid ko sa spaghetti (at dinuguan). Dahil narin perfect na ng nanay ko ang spaghetti..red sauce, w/ or w/o meatball, white sauce/alfredo, carbonara, pesto, w/pork and beans, w/tuna, w/corned beef, sweetcorn.. basta ano ang pwedeng pagtripang delata, pwedeng gawing spaghetti sauce! Kaya tuwing kakain sa labas, bihira kaming ma-impress sa spaghetti ng iba.

Bogchi: Sinubukan ng utol ko ang lasagna, hindi nya halos maubos dahil mabigat daw sa tiyan.. Pero natuwa sha at masarap naman. Inorder ko naman ang basic.. Spaghetti bolognese (redsauce+meat)..Yess.. may fresh tomatoes.. kaso sabi ni ermat, canned tomatoes lang yun. Ayos lang masarap naman, lasa namang fresh.. At least walang hotdog. Marami rin ang serving, hindi mo talaga mauubos kung nagmeryenda ka pa muna o naparami ng inom ng iced tea. Pero kahit marami, hindi nakakaumay ang pagkakaluto, hindi rin naman kasi soggy o undercooked ang pasta, aldente talaga. Pati ang salad na inorder ng tatay ko hindi rin tinipid sa dami.. puno ang plato ng gulay.. sinusubukan parin nyang maging vegetarian, kahit na gustong paresan ng beer ang salad. Si lola, alfredo sauce ang kinain, as usual hindi naubos dahil sa dami, kaya pinabalot.

Serbisyong Totoo: Mabilis ang order-taking. Inulit pa ang mga inorder naming pagkain. Berigud! Mabilis rin dumating ang pagkain, siguro 5mins lang ang inabot. Tinest rin namin ni utol ang bottomless iced tea nila. In fairness, hindi Nestea, may nakalutang na lemon at mabilis rin magrefill. Nakakatuwa, pagtaas mo ng kamay, may lumalapit agad para mag-assist. Mabait rin ang staff, hindi naman kami sinusupladahan matapos humingi ng makailang beses na iced tea.

Presyo: Range ng pasta 100-200. Sulit rin dahil kung mahina kang kumain, pwedeng dalawang tao ang maghati sa isang serving. Service charge, hindi naman ganun kataas kaya nahiya ang nanay ko at nag-iwan pa ng 20pesos (bihira lang mangyari in 10 yrs)

the forbidden perfume..

Matapos rin ang matagal na pamimili ng dapat at di dapat panoorin, naisipan rin namin ng asawa ko na manood ng sine. Minsan nga lang naman mangyari to, na magkasama si Jet Li at Jackie Chan sa iisang pelikula. Exciting naman talaga, pinili pa naming manood sa THX kahit na hindi rin namin masigurado kung ano ang pinagkaiba nun sa kabilang sinehan. Sa tagal na naming magkasama ng asawa ko, marami na kaming nakalap na katatawanang kwento sa mga kasabay naming manood ng sine.. Pero sa pagkakataon na to, isa ang Forbidden Kingdom sa mga memorable na palpak moments sa baul ng aming alaala.

Pinili naming upuan ang usuals, 18 at 19. Para gitnang gitna talaga! Nauna pa kami sa pagbili ng tickets nun, wala kaming katabi sa buong row. Akala ko naman talaga, wala kaming magiging katabi. Matapos ang ilang minuto ng ads, may dumating na isang barkada at ang naging katabi ko ay isang babaeng itinuturing naming “probinsyana”. Mukha naman shang taga-maynila dahil hindi naman bayong ang bag nya. Naka-retro glasses pa. Narito ang mga bloopers ng katabi kong itago natin sa pangalang Inday.

-nagpunta sya sa CR bago magsimula ang palabas, ayos naman. Kaso nung bumalik, tsaka lang niya naisipang magspray ng kasuka-suka nyang pabango. Amoy banyo, ay mabango pa nga yata ang banyo kesa dun. Parang albatross/OFF lotion. In short, malamang may ginawang milagro sa CR kaya kailangang magpabango ng todo sa kinauupuan nya sa sinehan.

-Hobby nya ang pumalakpak ng malakas tuwing natutuwa sha sa mga pangyayari. Minsan kung kelan wala naman gaanong nangyari, tsaka sha pumapalakpak. Ay! Ang galing ni jackie chan o!clap!clap!clap!(ang dami pa nyang bracelet na makapal, kaya mas nakakairita ang ingay)

-Thinking out Loud. Tama, nasaksak ang bida..sabi nya “o patay na o” bwiset. Di nga?

-Kwentuhan Tayo. Kinakausap nya madalas ang katabi nyang kaibigan. Hay magreresign na nga ako e chorva chorva. Palagay ko gusto narin sha katayin ng kaibigan nya e, dahil tahimik naman silang lahat maliban sa kanya. Siguro sinamahan lang nila dahil si Inday ang nanlibre ng sine.

-Matapos dumaldal.. “O anong nangyari?”…”Ano raw ang sabi?” amfotah naman talaga..

-Concerned Citizen. May tumunog na cellphone sa ibang bahagi ng sinehan.. medyo natagalan ang may-ari na sagutin ang tawag.. ang sama ng tingin ni Inday sa paligid.. naaasar siguro dahil hindi lang pala sha ang papansin sa sinehan. matakaw sa atensyon

-Parang Bahay lang. Madalas akong manood ng sine na naka-indian sit.. parang yoga posture.. pero si Inday, amazing talaga.. yakap-yakap nya talaga ang mga binti nya, sabay inom ng kape.. tapos papalakpak nanaman

Buti narin lang talaga, maganda ang mood namin at maganda rin naman ung palabas kaya hindi namin kinuyog si Inday.Mabalik tayo sa mga muni-muni ko tungkol sa pelikula– Ang lupit naman talaga ni Jackie at Jet. Drunken Master vs. Shaolin Kid. The best ang fight scenes nilang dalawa. At nakakatawa naman talaga ang tawa ni Jet Li, parang bangag lang. Sabi nga ni lenlen sa blog nya, laspag na nga talaga ang storyline ng pelikulang to.. lampa ang bida, tapos magttraining, tapos magaling na, ililigtas ang buong mundo tsaka maganda ang chikas. Pero ayos naman ang screenplay, may mga nakakatawang banat si Jackie Chan na mahahalata mo sa mga nanonood kung sino ang above ave IQ.. ang saya talaga pag may ganon tapos natawa ka..

Pero salamat narin Inday, matagal na kaming hindi nakakita ng nilalang na tulad mo sa sinehan. Wag mo kaming kakalimutan pag-uwi mo sa kweba ha!

limbo

Oras.. Panahon.. Atensyon.. Kailan mo pwedeng sabihin na hindi sapat.. Paano mo hahatiin ng tama.. Aabot nga ba sa sitwasyon na walang makakapagsabi na may napabayaan ka.. May ganoon bang sitwasyon? Kung meron, sana malaman ko kung paano abutin.. may step by step procedure kaya? May flowchart? If Yes, eto ang resulta.. If no, iba rin.. Kailan ka ba dapat magsalita.. Kailan ba ang tamang panahon para sabihin mo kung ano ang palagay mo.. kung nasasaktan ka.. o kung naiipit ka.. Hindi ko na ba naiisip kung patas ba sa lahat ang ginagawa ko.. may masyado ba akong pinapaburan.. may pinapabayaan ba ako.. may tama ba akong ginawa in the first place.. hindi ko maiwasang magtanong lang ng magtanong.. lalo na pag talaga namang magulo ang lahat.. andito nanaman ako sa limbo.. !(&@#&, parang kamakailan lang andito rin ako.. umahon lang saglit, tapos andito nanaman nakababad…nakakapagod umahon, pero alam kong kailangan kong gawin dahil hindi ako dapat andito sa baba, dapat tapos na tong episode na to e.. pero parang slide lang, nadulas nanaman ako.. hindi yata ako nakakapit ng maayos. Kapag nabibwisit ako sa sarili ko, hindi talaga ako masalita.. minsan nagagalit na lang ang kausap ko, dahil wala akong masagot kapag tinatanong ako ng matino. nagdodobol time ang utak ko, kailangan tama ang masabi ko.. dahil kung hindi, nasa baba na nga ako, parang naghukay pa ako ng butas.. baka mas maigi na idaan sa gawa.. pero kadalasan, kahit dun sumasablay parin.. mas maganda nga siguro wag na lang akong gumalaw.

super-tipid-mode

Super-Tipid-Mode– kung baga sa super-sayan ni gokou, ito ang level namin ngayon ng asawa ko at mga kaibigan ko sa opisina.. Tipid=pagbabaon ng pagkain, walang starbucks o coffee bean, walang inuman, walang extra rice. Lahat ng extra hindi pwede. Mga bagay na kailangan vs. mga bagay na gusto ko lang bilhin kasi ang ganda ng kulay.

Bakit nga ba todo tipid kami.. dahil may gusto kaming abuting quota..may malupit kaming layunin sa buhay na kailangan naming maabot bago pa matapos ang taon na ito. Nagbabalak kaming mangibang bansa. Hindi kami basta lang mamamasyal, o magpipicture taking, maghahanap pa kami ng trabaho. Naisip na ng lahat na kung hindi pa gagawin ngayon, kailan pa??

Exciting! Kasi seryoso kami sa pag-iipon. May nagbabalak pang gumupit ng atm sa savings account nya tapos liyaban para lang gumawa ng statement sa sarili. May bumili ng baunan para hindi na kailangang bumili ng pagkain tuwing lunch. May nag-iipon ng barya. Ngayon ko rin lang naisip ang dami ko nang extra na dinagdag sa araw-araw na gawain ko. Mga bagay na hindi ko akalaing makakaya kong bilhin dati. Mahilig ako sa pagkaing-bangketa.. Goto, pansit canton(w/kalamansi, dalawa), footlong(P20), fishballs(P5), kwek-kwek(P10).. namimiss ko na sila.. Napalitan na ng spaghetti, kfc manok, yellowcab pizza, mocha frap atbp.

Kahit na back to basics ang drama ng tropa ngayon, natutuwa ako.. dahil masaya parin.. kung dati hindi pwedeng tumambay na walang kape o bucket.. ngayon, nagtsitsismisan lang kami sa bench sa tapat ng ba-yo. napapadalas rin ang bisita sa bangko.. Kahit naghihigpit sa sarili, masaya dahil may importanteng bagay na pinaglalaanan.. may bagay na pinagpaplanuhang gawin.. kaya kahit nabwibwiset ng todo sa opisina dahil sa samu’t saring ka-!^@#(% ng ibang tao.. hindi na sha kasing bigat tulad ng dati.. dahil ilang buwan na lang.. mababawi rin lahat ng pinagtipiran..

elevator

Dapat bang may rules and regulations sa elevator? Hindi ko lang alam kung anong meron ngayong linggo na to at palagi akong minamalas sa elevator. Panggabi ang pasok ko mula nung isang linggo pa. Tuwing papasok ako ng gabi, laging mahaba ang pila sa elevator. Nyemas, lagi na lang talagang ganito. Buti na lang nga at maaga rin ako laging pumapasok. Pauwi na lang ako kaninang umaga.. at dahil hindi humihinto sa floor ko ang elevator pababa, naisipan kong maground trip. Iikutin ko ang buong building bago pa makababa. Matatanaw ko nanaman ang ibang mga opisina sa upper floors. Sa pagkagentle-lady ko, hinayaan kong dumaan ang dalawang babae sa 23rd flr. Kaya hinarang ko ang pinto ng elevator. !*^@# malay ko naman na wala palang sensor yun. Naging mapagbigay nako, hinataw pako ng pinto sa likod. Tapos tinignan lang ako ng babae malapit sa mga pindutan ng elevator. Para bang “ay kelangan ba pindutin ang “OPEN”?” bwiset.  Pagbalik ko sa loob ng elevator, may babaeng naliligo sa pabangong amoy lysol.

Soul Obsessions with Thor

A few weeks ago, I hounded one of my officemates to find this album for me. I’m an avid listener of Wave 89.1, a really nice R&B radio station and I always hear some short plugs about this album. I’m intrigued, I had to know if the album is as great as it seemed when I just hear some tracks off the album. Finally! I got a copy of all the songs! I started listening to the familiar stuff.. Brian McKnight and Babyface renditions. Consequently I love the original versions of all the songs in the album and I must say all revived tracks are superb! I was impressed, it was more than what I expected. I now begin to notice that when I have to finish some bunch of reports, I always choose this album off my ipod to listen to first. I guess the general vibe of the album is relaxing, all the vocals are nicely done. The producers did a great job in picking out the artists who collaborated with Thor on this album. Jinky Vidal, you’re the best as always!! I just hope Thor would release another album with the same concept and new songs, I’ll be looking forward to that project!

Favorite track: Suddenly w/ Jinky Vidal

Suddenly the wheels are in motion
And I I’m ready to sail any ocean
Suddenly I don’t need the answers
Cos I I’m ready to take all my chances with you

wedding plans committee

My parents are having a 25th anniversary party in less than a month. I’m heading a committee, together with some of my cousins to arrange the event. There are a lot of details to be ironed out and the fact that my mom has some issues with quick decision making makes it even harder to finalize details. We’re actually planning a small get together, sort of informal party for my parents, since they decided they didn’t want the typical 25th wedding arrangement. Saying it’s too pricey and formal. I totally agree since I won’t have to worry about dress fittings and rehearsals etc. Now the plans are finally getting together and we have a concrete venue, source of food & drinks and I got the task of inviting relatives and family friends. It’s quite an exciting event! I just wish I could lose some more pounds before the party! hehehe